De Vierdaagse van 2019 volgens...

Het was weer een editie volgens het boekje. Voor de deelnemers, voor de medewerkers en voor degenen die op een andere manier nauw verbonden waren aan The Walk of the World. Een aantal van hen aan het woord over hún Vierdaagse.

Foto's: Iris Immink

De Vierdaagse volgens... de jongste

Ze was de állerjongste deelnemer deze editie: Selina de Vries. En ze heeft het gered, zonder pijntjes of lastig gedoe. Wat de elfjarige wandelaar, die ook meeliep met het #Vteam, van de Vierdaagse vond? ‘Leuk.’ Of ze volgend jaar weer meedoet weet ze echter niet, 'want feesten lijkt me ook heel leuk’, aldus Selina. Als inwoonster van Elst kende ze Vierdaagse wel, 'maar dat er zo veel mensen zouden meedoen, had ik niet verwacht. Hartstikke gezellig.’ Het leukst vond ze de muziek in de dorpjes. ‘Dat hielp echt, op de momenten dat het een beetje zwaar was.’ Ook bijzonder: ‘Ik voelde me soms wel een beetje beroemd, door alle aandacht.’

Nu ze het kruisje heeft gehaald is ze enorm trots op zichzelf. En laat ze bij nader inzien het feesten volgend jaar misschien toch achterwege. ‘Mijn moeder heeft in de Vierdaagse in 2002 als eens gelopen met de landmacht. Het zou ook wel leuk zijn om volgend jaar allebei voor onze tweede keer te gaan!’

De Vierdaagse volgens… de (op één na) oudste

Ach, die lieve meneer Joop van de Paverd. Op z’n 92ste ging hij op voor zijn veertigste kruisje. Het mocht helaas niet zo zijn; een bilspierblessure gooide roet in het eten. Joop: ‘Na de eerste wandeldag, die heel goed ging, voelde ik het erin schieten toen ik ging zitten. Ik ben de tweede dag wel gestart, maar voelde al gauw dat het niets werd. Heel jammer.’ En dat terwijl met zijn fysieke gesteldheid niets mis is. De voormalig sportleraar en voetbalcoach wandelt het hele jaar door, ook meerdaagse events. Bovendien doet hij elke dag zijn rek- en strekoefeningen. ‘En ik loop drie keer per week de trappen op en af in het dertien verdiepingen tellende complex waar ik woon. Ik beweeg en dat blijf ik doen.’ Dat alleen al is een diepe buiging waard. Dat we hem volgend jaar opnieuw mogen verwelkomen. En we hem dat veertigste kruisje wél mogen opspelden.

De Vierdaagse volgens... Jamai

‘Bijzonder, en vreselijk tegelijk.’ Zo vat Jamai Loman, die liep voor Stichting Overwinnaars, de Vierdaagse samen. De foto hierboven is genomen na zijn finish op de derde dag. De dag waarop hij zich ’s ochtends afvroeg: kan ik dit? Wíl ik dit nog wel? Jamai: ‘Die pijn had ik niet verwacht. De Vierdaagse confronteert je echt met jezelf.’ Uit de confrontatie bleek wel dat hij een doorzetter is. Want vier dagen achter elkaar vijftig kilometer lopen is al een topprestatie. Laat staan als je ondertussen aan de zware medicijnen zit als gevolg van een niertransplantatie.


De gesprekjes met medewandelaars boden hem afleiding tijdens moeilijke momenten. ‘Veel mensen waren nieuwsgierig naar de stichting. Anderen vertelden me dat ze zelf hebben ervaren hoe moeilijk het is om na een zware ziekte je leven weer op te pakken.’ Werk aan de winkel dus, voor zijn stichting. Doet hij volgend jaar weer mee? ‘Als ik denk aan al die lieve mensen langs de kant, dan zeg ik meteen: ja. Maar, mag ik een slag om de arm houden?’ Dat mag jij, Jamai. Wij zeggen gewoon: tot ziens in Nijmegen!

De Vierdaagse volgens… de Omani's

Zij, Mawada Al Ismaili, was speciaal voor de Vierdaagse overgekomen uit Oman. Hij, Aziz Riyami, woont sinds tweeënhalf jaar in Nederland. Aziz had Mawada gemotiveerd om deel te nemen. Sinds hij vorig jaar zijn eerste beleefde, is er geen dag voorbij gegaan dat hij níet over de Vierdaagse praat. ‘Vier dagen lopen, een heel jaar plezier’, aldus Aziz, die meedoen aan de Vierdaagse als de perfecte inburgering ziet. ’De gastvrijheid overtreft alles. Wat hier tijdens deze week gebeurt in de hele regio is zo leerzaam. Scholen zouden de Vierdaagse zo in het lesprogramma kunnen opnemen.’


Dat vindt Mawada ook wel een goed idee: ‘Lopers stelden me allerlei vragen. Bijvoorbeeld: ‘Dus jij bent de eerste moslimvrouw die meeloopt?’ Nee, wel de eerste Omani-vrouw. Of: ‘Mogen vrouwen sport beoefenen in Oman?’ Eh, ja! Die interesse is mooi: het is belangrijk om de kennis over je land te delen.’ Want het beeld dat Nederlanders hebben van Oman, klopt net zo min als wat Omani denken over Nederland. Dus behalve alle ontvangen steun, enthousiasme en positieve energie is voor Aziz en Mawada de Vierdaagse ook dáárom zo’n prachtig event: dat je zo veel van elkaar kunt leren.

De Vierdaagse volgens… de vrijwilliger

‘Een geweldige happening’, zo vat Angelique Leijn, bureauliste Groepen, de Vierdaagse samen. Zij is een van de ruim 350 leden van het Uitvoerend Comité, het onmisbare legioen vrijwilligers van de wandelmars. Angelique: ‘Zo leuk om elk jaar weer bekende gezichten te zien. Vooral de pelotonscommandanten zijn trouwe deelnemers.’ Over een van hen heeft ze een leuke anekdote. ‘In plaats van zijn controleboekje gaf hij de startploeg op de eerste dag nietsvermoedend zijn zangboekje. Grote paniek, want hij was zijn controleboekje echt kwijt. Dat hebben we uiteraard kunnen oplossen, maar mijn collega’s en ik noemden hem de rest van de week wel ‘Zangboekje’, haha! Op de donderdag bij de finish gaven we hem een echt zangboekje cadeau. Kon hij erg waarderen.’


Dit jaar beleefde Angelique haar 23e editie. Hoelang denkt ze nog mee te draaien? ‘Nog twee jaar. Dan heb ik er 25 edities opzitten en dan is wel mooi geweest.’ Op dat afscheid is ze zich nu al een beetje aan het voorbereiden. Want de Vierdaagse, die zit gewoon diep.

De Vierdaagse volgens… de nieuwe hoofdsponsor

Dirk Schaffrath, eigenaar-directeur van Lowa Benelux, vond het mind blowing wat hem en zijn team in Nijmegen overkwam. Dirk: ‘Onvoorstelbaar. Dat enorme positivisme, van iederéén: wandelaars, de organisatie, klanten die we hier hadden uitgenodigd en die met een big smile rondliepen. Mensen die naar onze stand kwamen om te vertellen dat ze al twintig jaar op Lowa’s lopen, zelfs de Himalaya ermee hebben beklommen.’ Dat het aanpoten was voor hem en zijn team is een understatement. De stand puilde uit op de zondag en maandag voorafgaand aan de mars. Ook de dagen erna was de aanloop enorm. ‘Ja, we hebben goed verkocht de afgelopen dagen, maar daar ging het ons niet om. We wilden plezier brengen, het merk Lowa uitdragen.’


Je kunt wel stellen dat dat is gelukt. Een van zijn hoogtepunten vorige week? Het moment waarop de hele Wedren op het door Wipneus & Pim ingezette ‘Lola’ van The Kinks, ‘Lowa’ scandeert. Potverdikkie, kippenvel. Missie geslaagd.

De Vierdaagse volgens... Wipneus & Pim

Oké, wat de organisatie achter de Vierdaagsefeesten dit jaar uit de kast had getrokken, daar mag je gerust je hoed voor afnemen. Maar het échte feest vond nergens anders plaats dan op de Wedren. Hoe Wipneus & Pim drie dagen op rij de mensen op de banken kregen was ongelooflijk. Ook voor de dj’s zelf. Bart van Rooijen (alias Pim, links op de foto): ‘Dat ons publiek, met al die kilometers in de benen, nog in staat is om zo uit z’n bol te gaan; ik vind het elke keer weer verbazingwekkend.’ Edwin van ’t Schip (Wipneus, dus): ‘Het mooie van optreden op de Wedren is dat het zo persoonlijk is. Er staan hier geen dranghekken. Vanaf het podium zie ik letterlijk de tranen in de ogen bij de mensen. Ik geef die dagen wel honderden mensen een handje en herken er minstens zo veel van gezicht.’


Ze hebben flink wat krediet opgebouwd bij de wandelaars, en dat geven ze dubbel en dwars terug. Edwin: ‘Je voelt de dankbaarheid. Tijdens geen enkele andere show draaien we bijvoorbeeld Foxy foxtrot. Hier wel. Dan zie je degenen die het nummer kennen strálen. We beseffen zelf niet hoe mensen uitkijken naar ons optreden.’ Een waar woord. Wij zijn alweer aan het aftellen tot volgend jaar.

Deel dit artikel:

Deze publicatie is gerealiseerd door contentmarketing- en communicatiebureau WAALKRAFT